گزارش شمارش کروموزومی جدید برای 5 گونه از جنس Oxytropis در ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه زیست شناسی دانشگاه بوعلی سینا.

2 دانشیار گروه زیست شناسی دانشگاه بوعلی سینا

3 دانشجوی گروه زیست شناسی دانشگاه بوعلی سینا

چکیده

در این مطالعه، گزارش عدد کروموزومی میتوز برای 4 گونه متعلق به 4 بخش از جنس Oxytropis در ایران شامل O. bicornis از بخش Oxytropis (2n = 2x = 16)؛ O. suavis. از بخش Ortholoma (2n = 2x = (16،O. aucheri  از بخش Eumorpha (2n = 2x = 16) وO. karjaginii  از بخش Janthina (2n = (4x = 32 ارائه شده است. این گزارش اولین مطالعه سیتوژنتیکی بر روی این تاکسون‌ها می‌باشد. تمام گونه های مورد مطالعه (به استثناء O. karjaginii) دیپلوئید هستند و عدد  2n = 2x = 16را نشان می دهند که با عدد کروموزومی پایه پیش بینی شده x = 8 مطابقت دارد. همچنین عدد کروموزومی و رفتار میوزی درO. masanderanensis  متعلق به بخش Ortholoma مورد مطالعه قرار گرفت که عدد کروموزومی (2n = 2x = 16) را نشان داد. اگرچه جفت شدگی بی‌والان‌ها و تفکیک کروموزوم‌ها در این گونه عادی است، لیکن برخی ناهنجاری‌ها در طی میوز در این گونه مشاهده می‌شود.

کلیدواژه‌ها


Aryavand, A. 1983: IOPB Chromosome Number Reports LXXX. − Taxon 32: 504–511.

Bader, A. & Sherif, M. S. 2007: Karyotype analysis and systematic relationships in the Egyptian Astragalus L. (Fabaceae). − International J. Bot. 3: 147–159.

Barneby, R. C. 1964: Atlas of North American Astragalus. − Mem. New York Bot. Gard. 13: 1–1188.

Boissier, E. 1872: Oxytropis. − In: Flora Orientalis, vol. 2: 491–508. Genevae, Basilae & Lugundi.

Bunge, A. 1874: Species generis OxytropisDC. – Mem. Acad. Imp. Sci. Saint Petersbourg, ser. 7, 22: 1–166.

De Candolle, A. P. 1802: Astragalogia nempe astragali, biserrulae et Oxytropidis, nec non phacae, colutae et lessertiae historia iconibus illustrata. – Parisiis J. B. Garney. 369pp.

Ehrendorfer, F. 1980: Polyploidy and distribution. − In: Lews, W. H. (ed.), Polyploidy: Biological relevance, pp. 45–60. Plenum Press, New York.

Ghaffari, S. M., Hejazi, A. & Pourahmad, A. 2005: New chromosome counts in nine endemic species from Iran. − Folia Geobotanica 40: 435–440.

Jurtzev, R. 1978: -In Flora Arctica URSS, vol. 9 (2). -Leningerad.

—. 1988: A new species of the genus Oxytropis from the section Baicalia (Fabaceae) and the problem of continental relict in the flora of the Wrangel Island. – Bot. Zhurn. (Leningrad), 73 (12): 1649–1661.

Linnaeus, C. 1753: Species Plantarum. – Stockholm, Sweden. pp. 755–762.

Maassoumi, A. A. 1987: Notes on the genus Astragalus in Iran I, cytotaxonomic studies on some species. –Iranian J. Bot. 3: 117–128.

—. 1989: Notes on the genus Astragalus in Iran IV, cytotaxonomic studies on some species. – Iranian J. Bot. 4: 153–163.

Měsišek, J. & Soják, J. 1969: Chromosome counts of some Mongolian Plants. – Folia geobotanica phytotax., Praha. 4: 55–86.

Pavlova, N. S. 1989: Fabaceae. – In: Plantae Vasculares Orientis Extremi Sovietici, vol. 4. -Leningerad.

Po1hil, R. M. 1981: Galegeae.– In: Polhil, R. M. & Raven, P. H. (eds.), Advances in legume systematics, part1: 357–363. -Royal Botanical Gardens, Kew.

Polozhij, A. V. 1994: – In: Flora Sibiriae, vol. 9. Fabaceae. -Novosibirsk.

Ranjbar, M. 1999: Some remarks on the genus Oxytropis (Fabaceae) from Iran. – Sendtnera 6: 193-196.

—. 2000: A phenetic analysis of the species of Iranian Oxytropis (Fabaceae) based on morphological data. – J. Sci. I. R. Iran. 11 (1): 6–10.

— & Karamian, R. 2003: Caraganeae, a new tribe with a note on the genus Chesneya Lindl. ex Endel. (Fabaceae) from Flora of Iran. – Thaiszia J. Bot. 13: 67–75.

—, — & Bayat, S. 2009: Notes on Oxytropis sect. Mesogaea (Fabaceae) in Iran, with the description of a new species. – Ann. Bot. Fennici 46: 235-238.

—, — & Enayati Akmal, A. 2010: Meiotic Behavior and Chromosome Number of 5 Species of the Astragalus sect. Megalocystis Bunge (Fabaceae) in Iran. – Cytologia 75(1): 49–58.

—, — & Hadadi, A. 2009: Biosystematic Study of Onobrychis viciifolia Scop. And Onobrychis altissima Grossh. (Fabaceae) in Iran. – Iran. J. Bot. 15(1): 85–95.

Reese, G. 1958: Poliploidie und Verbreitung. – Zeitschr. Bot. 46: 339–354.

Sheidai, M., Iraj, Sh., Karamian, R. & Ranjbar, M. 2008: Cyto-morphological studies of the genus Glycyrrhiza in Iran. – Cytologia 73(3): 333-339.

—, & Jalilian, N. 2008: Karyotypic study of some Iranian species and populations of Lotus L. – Acta Bot. Croat. 67: 45–52.

—, Maassoumi, A. A. & Pakravan, M. 1996: Karyotypes of some Astragalus taxa (sect. Xiphidium BGE) from Iran. – The nucleus 39: 111–113.

—, Yazdanbakhsh, Z., Asadi, M. & Moussavi, M. 2000: Cytology and morphometric study of Alhagi (Leguminosae) species in Iran. – Nord. J. Bot. 21: 83–91.

Stebbins, G. L. 1972: The evolution of the grass family, pp. 1–17. – In: Youngner, V. B. & Mckell, C. M. (eds.), the biology and utilization of grasses. -Academic Press, New York.

Takhtajan, A. 1990: Nomeri chromosomatum Magnoliophytorum florae URSS, Vol. 1. – Leningrad.

Vassilczenko, I. T. 1984. Oxytropis. – In: Rechinger, K. H. (ed.), Flora Iranica, 157, 101–164. -Akad. Druk. U. Verlags anst., Graz & Wien.

Vassilczenko, I. T. 1988: – In: Flora Partis Europaeae URSS, vol. 6. -Leningerad.

Wilson, G. B. 1945: The Venetian turpentine mounting medium. – Stain Technol. 20: 133–135.

Wojciechowski, M. F. 2005: Astragalus (Fabaceae): A molecular phylogenetic perspective. – Brittonia 57: 382–396.

—, Sanderson, J. & Hu, J. M. 1999: Evidence on the monophyly of Astragalus (Fabaceae) and its major subgroups based on nuclear ribosomal DNA ITS and chloroplast DNA trnL intron data. – Syst. Bot. 24: 409–437.

Yurtsev, B. A. 1997: Analysis of evolutionary differentiation in key arctic alpine taxa: Dryas, Oxytropis sect. Arctobia and Taraxacum sect. Arctica. – Opera Bot. 132: 27–37.